Malum 1990’lı yıllarda 28 Şubat yasakları kapsamında uygulanan başörtü yasaklarıyla ilgili olarak bizim de ailece katıldığımız bir “el-ele demokrasi zinciri” etkinliği yapılmıştı. Tüm şehirlerde aynı zamanlı olarak milyonlarca insanın iştiraki ile gerçekleşmişti. El ele tutuşan insanlar kilometrelerce zincir oluşturdular. Ve hiçbir müdahale olmadan barışçıl bir şekilde sonlanmıştı.
Haliyle şimdi soruyorum; Bugün de farklı kesimlerin benzer talepleri ve sıkıntıları var. Hak ve hukuklar ile ilgili şikayetleri var. Demokrasi, insanlara bu tür durumlarda yürüyüş ve nümayiş hakkı veriyor. Dolayısıyla o insanlar da sizin dün kullandığınız demokratik haklarını bugün kullanmak isterler. Şimdi soruyorum; Bugünkü iktidar, milyonlarca insanın iştirak edeceği böyle bir protestoya / etkinliğe izin verir mi? Ne dersiniz?
Dünümüzü unutursak, yarınımız olmaz.
Bu topraklar artık rövanşizmin yaşandığı zulüm toprakları olmasın.
Bir yerde noktayı koyalım artık.
Çok yorulduk; birbirimizle çok uğraştık; birbirimizi çok yorduk.
Yaratıcının bu ülkeye bağışladığı onca nimetleri birbirimizle boğuşarak; heder ettik; haram kıldık.
Artık yeter değil mi?
Ne zamana kadar bu kan davalarını sürdüreceğiz?
Bu topraklarda yaşayan halk neden sizin siyaset iştahalarınızın mezeleri olsun?
Doymadınız mı? Hırslarınız tatmin olmadı mı? Nedir bu tûl-i emelleriniz? Bitmedi mi? Toplumsal barış adına artık yetmez mi?
Baltalarınızı gömün artık! Bu topraklara zulüm yerine adalet tohumları ekin. Bütün arzumuz bu… YETER ARTIK!
Artık içimizdeki canavarı değil; içimizdeki insanı uyandıralım. Mevlana’nın ifadesiyle dikene değil ağaca su verelim. İnsan ağacını büyütelim. Hepimiz onun barış gölgesinde gölgelenelim. Herkes kendisini ifade etsin. İnançlarını/değerlerini hür bir şekilde ifade etsin, yaşasın. Hoşunuza gitmese bile tahammül gösterin. Hatta kini gönlünüze gömün; muhalifinizin kendisini ifade etme hürriyeti için canınızı ortaya koyun. Batılı düşünürün dediğini yapalım;
“Fikirlerinize katılmıyorum ama fikirlerinizi ifade edebilmeniz için canımı bile veririm”
Evet, insan olmak kolay değil. Rahmetli hemşerim mütefekkir Ali Ulvi Kurucu hatıratında;
“Amcamdan nasihat istedim; O da bana şu nasihatte bulundu:
“Oğlum, hülasa olarak kendine yapacağın telkin şu olacak; “İNSAN OLAMADIM.” Her şey olmak kolay oluyor da insan olmak zor…”