Bir Toplumun Orta Direğini Yıktınız mı O Toplumun Mülkünü Ayakta Tutamazsınız

Dün bir taziye nedeniyle memleketim olan Konya Cihanbeyli’deydim. Yoğun yağmurlar nedeniyle bu yıl hububat hasadı biraz gecikmeyle bugünlerde yapılıyor. Çiftçinin derdi büyük. Ekili arazisinin %90’ı arpa olan ilçemizde bu sene arpa veriminin gayet iyi olması sebebiyle mahsulden kazanç elde etmeyi bekleyen çiftçi, Toprak Mahsulleri Ofisi (TMO) nun arpa alımı yapmama kararı sonucu kötü bir sürprizle karşılaşıyor. Bu durumda ya mahsulünü evinin önüne döküp bekletecek ya da aracılara satacak ya da hükümetin belirlediği taban fiyat olan 7 TL yerine 4,5 TL gibi düşük bir fiyattan alım yapan aracılara satacak.

Devletin alım yapmama sebebi ise, silolarında geçen yıldan kalan stoklar. Ancak aynı devlet, çiftçiye hayvanları için düşük fiyata arpa satarak stoğunu eritme yolunu da tercih etmiyor. Bu durumda çiftçi aracıya 4,5 TL’den sattığı arpasına karşılık hayvanları için yine yemcilerden 7,5 TL ye arpa almak zorunda kalıyor.

TMO, buğday alımı içinde internet üzerinden randevu alma sistemine geçmiş. Önemli bir kesimi internete yabancı olan köylünün işi zor. Çok yoğun bir müracaat olduğundan sayfaya kolayca erişilemiyor ve haliyle sıra alma zorluğu yaşandığı söyleniyor. Her fırsatı değerlendiren aracı avantacıların bu alanda da ortaya çıktıkları ve bazı ofis görevlileriyle organize olarak vatandaştan primi aldıkları de konuşulanlar arasında.

Yani, vatandaşın umudu kursağında kalmış. Ne yapacağını şaşırmış vaziyette. Birazcık hali vakti yerinde olanlar getirip bahçelerine döküyorlar. Ancak borcu olanların ellerindeki mahsulü bir an önce satıp paraya dönüştürmeleri gerekiyor. Dolayısıyla yok pahasına satmak zorunda kalıyorlar. Zaten tarlalar bir sene ekilip bir sene nadasa bırakıldığından bir tarladan iki senede bir mahsül alınıyor. Ondan ele geçecek olan para da böyle kurda kuşa yem olunca köylünün halini varın siz düşünün.

Eskiden köylerin girişine “Köylü milletin efendisidir” yazılırdı. Bunun sebebi, köylünün yaptığı üretimdir. Toplumun orta direğini ve nüfusun yaklaşık %60 ını oluşturan çiftçi, esnaf ve zenaatkâr kesim hem kendilerini hem geride kalan %40 lık kesimi doyurmakta. Eğer bu kesimin üretim azmi, şevki, heyecan ve umudu kırılır, ürettiğini satamaz ya da yok pahasına elden çıkarmaya mecbur hale gelirse onlar da işten el çekip tüketici konumuna gelir ve işte o zaman toplumun orta direği bel verir ve çökme tehlikesiyle karşılaşır.

Vatandaş çok dertli, geleceğe dair umutsuz. Protesto hakkını kullanmaktan korkuyor, çekiniyor. “Haydi gelin çiftçiler olarak kamyonlarımızla, traktörlerimizle Ankara-Konya yolunda bir protestoda bulunalım” diyenlere, “Yapmayın, biri sizi şikâyet eder de soluğu savcılıkta alırsınız.” diye uyarı yapılıyor. Vatandaşın hak arama mücadelesine de ket vuruluyor. Derdini anlatacak merci bulamıyor.

En kötüsü de ne il-ilçe ziraat müdürlüklerinden ve ne de ziraat odalarından herhangi bir açıklamanın yapılmamış olması. Google üzerinden arama yaptım, herhangi bir habere de rastlamadım. Herkes köre ve sağıra yatmış durumda. Korku ve endişe dağları sarmış.

İktidardan ümit yok, peki muhalefet liderleri nerede? Muhalefetleri sadece seçimlik miydi? Vatandaş kan ağlıyor, neden sesleri çıkmıyor?

Bu taziye ziyareti vesilesiyle mevcut siyasi rejimin tahribatına bir daha tanıklık etmiş oldum. Devlet mekanizması artık kurum ve kurallarla değil, bir kudretli azınlığın keyfi emir ve direktifleriyle idare ediliyor. Vatandaş derdini dermeyan edecek, şikâyet edecek merci bulamıyor.

Mülkümüzü yıkıp payimal ettiniz, taş üstüne taş bırakmadınız, memleketin nimet ambarlarını farelere terk ettiniz, vatandaşı bir avuç spekülatörün izan ve insafına bıraktınız.

Bu ahlar manevî semamızda asılı duruyor, ilahi adaletin ne zaman ve ne şekilde tecelli edeceği bilinmez. Bu zalimce uygulamalardan bir an önce dönülmesi, toplumun orta direğinin güçlendirilerek ayağa kaldırılması zarurettir.